Reality Vs. Imagination

Nitong mga nakaraang taon, madalas kong nababalewala ang realidad upang mamuhay sa mundong nabuo dahil sa sariling kagustuhan ng tao, sa madaling salita… imahinasyon. Naulit ang pangyayaring ito ngayon. May isang bagay akong tinanggihan kapalit ng isang katahimikang matatamo ko sa aking silid na magdadala sa akin mundong nais ko. Hindi ko rin alam kung bakit hindi ko magawang makawala sa rehas ng imahinasyong minsan ay nadadala ko na rin sa realidad. Siguro dahil nagiging masaya ako sa pagbuo ng isang lugar kung saan ako ang nasusunod, walang makikialam, walang tama at mali, walang mga batas at walag limitasyon. Kabaliwan kung tutuusin at pwede ring maitulad sa adiksyon, pero kung ito ang magdudulot sa akin ng kaligayahan bakit hindi? Wala naman akong naaapektuhang mga tao, sarili ko lang naman ang kasangkot . Kung may maaapektuhan man, ako lang iyon.

Nakakapagtaka marahil kung paano ako nagging ganito. Ganoon talaga kapag lumaki kang mag-isa. Gagawa ka ng paraan, hahanap ka ng lugar upang maging masaya.

At ngayon, dahil hindi na ako makawala, maraming mga oportunidad na akong natanggihan. *sigh Oo medyo nakakapanghinayang, pero mas pinipili talaga ng isip ko ang silid ko. Kagustuhan ko iyon. Kagustuhan kong minsan ay iniisip ko kung kagustuhan ko nga ba. Minsan kasi hindi rin ako nagiging masaya. Pero kapag lumabas naman ako hindi rin maganda ang kinalalabasan. Nakakalito! Hindi ko alam saang panig ako pupunta. Ang alam ko lang, ngayong bakasyon kung wala akong makakausap na matino at walang aong anumang gagawin, malamang na balikan ko na naman ang mundong pilit ko ng iniiwan.